Watermicrobiologie in irrigatiesystemen

Irrigatiewater is niet steriel. In opslag, leidingen en druppelaars zijn altijd micro-organismen actief, en die hebben invloed op de waterkwaliteit en op een betrouwbare werking van het irrigatiesysteem. Door de microbiologie actief te beheren, maakt u haar een vast onderdeel van uw waterbeheer.

Het zijn twee delen van de waterroute met eigen omstandigheden. In opslag staat het water langere tijd in tanks, silo’s of bassins; daarop richt WATER TREATMENT zich. In druppelleidingen stroomt het water naar de druppelaars; daarvoor is DRIP LINE ontwikkeld, voor het regelmatige onderhoud. Op Water & irrigatie ziet u beide oplossingen.

Er is geen algemene regel dat een lagere pH beter is. De zuurgraad beïnvloedt microbiële groei, terwijl soorten en stammen verschillende grenzen hebben. Ook gewas en voedingsoplossing stellen eisen. Maak onderscheid tussen de pH van het concentraat, de verdunde oplossing en de wortelzone. Gebruik een productspecifiek toepassingsbereik; een lage fles-pH of een algemene teeltwaarde bewijst niet dat de werking gegarandeerd is.

De pH beschrijft de zuurgraad op het meetmoment. Alkaliniteit geeft aan hoeveel zuur het water kan neutraliseren, onder meer door bicarbonaten. Twee waterbronnen met dezelfde pH kunnen daardoor verschillend reageren op dezelfde zuurtoevoeging. Laat ook alkaliniteit en EC bepalen en beoordeel zo nodig de afzonderlijke zouten. Daarmee kunt u de waterbehandeling beter afstemmen op de voedingsoplossing en het substraat.

Volg een mengvolgorde die voor de combinatie is vastgesteld. Het microbiële product rechtstreeks mengen met geconcentreerd zuur kan tijdelijk heel andere omstandigheden geven dan de uiteindelijke tank-pH. Een pH-meting achteraf zegt daardoor niet alles over de blootstelling tijdens het mengen. Laat vooraf een productspecifieke mengvolgorde bevestigen, waarin staat hoe het water wordt voorbereid en wanneer het product wordt toegevoegd.

Dat kunt u niet uit de bacterienaam afleiden. Filters verschillen in werking en de formulering kan deeltjes of aggregaten bevatten. Bovendien staat een gewoon deeltjesfilter niet gelijk aan een membraan dat micro-organismen tegenhoudt. Breng filtertype, filtratiefijnheid en injectieplaats in kaart en laat de productgeschiktheid controleren. Verwijder of omzeil noodzakelijke filtratie niet op basis van een algemene aanname.

Dat vraagt afstemming van de toepassingsroute. Ontsmetting kan ook de toegevoegde micro-organismen treffen. Breng in kaart waar de behandeling zit, of het water opnieuw door die stap loopt en of er na behandeling een werkzaam middel achterblijft. Bepaal daarmee de injectieplaats en het toepassingsmoment. Schakel een benodigde ontsmettingsstap niet zomaar uit; er is geen algemene wachttijd die voor alle systemen en producten geldt.

Micro-organismen kunnen zich in een beschermende laag aan een oppervlak hechten. Rond een wortel kan zo’n organisatie bijdragen aan vestiging van bepaalde bacteriën. In een irrigatieleiding kan ophoping juist ongewenst zijn. De betekenis hangt af van de plaats, samenstelling en gevolgen. Gebruik ‘biofilm’ daarom niet automatisch als synoniem voor vervuiling, en leid uit wortelkolonisatie geen reinigende werking in leidingen af.